Ostatni, ostatni...!!!

..................................................................
Czyżby to był już koniec... Naszej przygody z Aalborg, z Danią - chyba tak:) Ach ten czas, nie chce się zatrzymać... Nie możemy go tu złapać, choćby na chwilę... Ale na szczęście jest szczelnie zamknięty na naszych zdjęciach, które potrafią uchwycić nawet te najbardziej ulotne momenty naszego życia... Czasem będzie to delikatny uśmiech na widok ukochanej osoby, czasem grymas na twarzy, z powodów bliżej nam nie znanych... Dzisiaj to było zasłuchanie się w śpiewie małego ptaszka, który usiadł na gałęzi, i pomimo zimna, pięknie nam śpiewał:)
Dzisiaj wybraliśmy się na 'wieżę':) To miejsce w Aalborg jest szczególne - rzeczywiście jest to wieża, która posiada tara widokowy (niestety o tej porze nieczynny), ale dzięki temu, że wznosi się na pagórku, ukazuje piękny widok na całe miasto! Nawet zimą z tego miejsca Aalborg jest malowniczym miastem. Ze swoimi domami z czerwonej cegły i czerwonej dachówki, z pięknie przyciętymi drzewami, strzelistymi wieżyczkami i z gdzieniegdzie wyróżniającym się większym zabudowaniem... No i ten fiord, który pięknie dzieli Aalborg na dwie części...

W poniedziałek był czas pożegnania się z naszymi przyjaciółmi z salsy. Już teraz jest nam trochę smutno, że nie zatańczymy w takim gronie... Ale obiecujemy sobie spotkania w Polsce, w Warszawie...:)

Z drugiej strony tęsknimy za domem, Rodziną i bliskimi, i taką przyziemną rzeczą, jak polski chleb:) Ale już snujemy plany, że za kilka lat tu powrócimy. Choćby na chwilę, aby odnowić wspomnienia...:)

Gdy jestem tu
Czegoś mi brak...
Gdy wyruszam w drogę,
budzą się wspomnienia...
Gdy jestem tam
tu już mnie nie ma...

...

Jestem motylem.
Jestem kwiatem w ogrodzie.
Czasem jestem tym, kim nie mogę
Być.
Jestem ważniejsza od kwiatu.
Ważniejsza od motyla.
Jestem ulotna jak ta chwila...

Basen, salsa i inne...:)

Jeśli założyć, że jesteśmy już wystarczająco najedzeni, pora poznać inne składowe naszego dobrego nastroju:)

SALSA!
Z samego faktu, że jest to rodzaj tańca wynika, że salsa do gwarancja dobrej zabawy! A jeśli dodać do tego jeszcze miłe towarzystwo, to będzie już to bomba witaminowa dla ciała i dla ducha! Cieszymy się z Andim, że wytrwale ćwiczymy kroki, poznajemy nowe układy i... zaczynamy się bawić salsą. To ostatnie odkrycie pozwala domniemywać, że poznajemy kolejną fazę wtajemniczenia w sztuce. Czasami jest trudno zrobić nam te wszystkie obroty, wykonać odpowiednio kroki a przy tym dokonać właściwej interpretacji muzyki (czyt. tańczyć nie za wolno i nie za szybko, lecz w sam raz:), ale nie ma nic bardziej przyjemniejszego, gdy po ponad dwugodzinnych zajęciach zmęczeni wracamy do naszego mieszkania:)
To już prawie cztery miesiące ćwiczeń... Obiecujemy sobie, że w Warszawie będziemy kontynuować naukę. Z obliczeń Andrzeja wynika, że zostały nam tu w Aalborg już tylko trzy zajęcia, które możemy odbyć. Czas biegnie nieubłaganie... Już zaczynamy tęsknić za ludźmi, których tu poznaliśmy. Bo ludzie to kolejny czynnik, który składa się na dobrą salsową zabawę. Poznaliśmy wiele interesujących osób (w tym kilka Polek!:), nawiązaliśmy nawet bliższe przyjaźnie. Wspaniałe jest to, że każdy dawał z siebie co tylko mógł, bo tańczyć każdy może, jeden lepiej a drugi ...:)

BASEN
Dzisiaj po raz kolejny odwiedziliśmy pobliski basen. I jak zwykle było bardzo wesoło! Wzięliśmy nawet aparat, by uwiecznić nasze zadowolone twarze na zdjęciach:) Bawiliśmy się jak dzieci. Sauna zapewniła nam oczyszczenie organizmu:) A na koniec bala z lodowatą wodą. Brrr! Ale po wyjściu z niej woda potrafi nawet parzyć...:)

DOBRY FILM
Oj, było tego sporo. Począwszy od komedii (ale jak się okazuje, nawet one skłaniają do refleksji:), filmów o miłości, kina akcji, a skończywszy na dramatach i filmach psychologicznych - jednym słowem - wszystko i dla każdego, coś dla kogoś i ktoś dla czegoś:) A to wszystko oglądane na małym-dużym ekranie laptopa:)

Ostatnio jednak stwierdziliśmy, że brakuje nam wypadów do kina. Takiego kina, w którym filmy są z napisami po polsku (mimo naszych bogatych i wszechstronnych umiejętności językowych łatwiej jest obejrzeć film w ojczystym języku:), a bilet jest na miarę kieszeni studenta (oczywiście studenta z Polski:).


Prawdopodobnie należałoby do tej listy dodać kolejne pozycje, ale nie czas i pora ku temu:)

Do usłyszenia!

Na zdrowie:)

Zjedzony przed chwilą obiad skłonił mnie do refleksji na temat naszej kuchni:)

Pomimo obaw naszych Rodziców, że prawdopodobnie nie jemy tyle ile jeść powinniśmy (wysokie ceny w Danii, brak umiejętności kulinarnych, itp.:), należy stwierdzić, że wiedzie się nam całkiem dobrze w tej dziedzinie...

Dzięki temu, że mieszkamy we czwórkę i posiłki przygotowujemy wspólnie, mamy dużo cierpliwości i zapału żeby to, co jemy, było smaczne i ładnie wyglądało na talerzu:)
Pomaga nam w tych staraniach Aldi (nie mylić z Andim:) - pobliski sklep:) Nie chcę tu robić porównań do naszej polskiej 'Biedronki', ale to chyba jedna z najtańszych sieci sklepów w Danii:) Z tą różnicą, że na półkach panuje porządek a obsługa jest bardzo miła (wszyscy pracownicy mówią płynnie po angielsku(!), często się uśmiechają i starannie obsługują każdego klienta).

Na naszym stole można znaleźć kurczaka, kotlety, frytki, ryż, przeróżne sałatki (kupowane bądź robione przez nas), różnego rodzaju sosy, zupki, naleśniki, a nawet pizzę (robioną własnoręcznie przez Alę i Grześka, pycha!):) To tylko niewielka część tego, co w tej chwili przychodzi mi do głowy. Jedno jest pewne - jemy dużo, codziennie (:)) i kolorowo:)
Choć i tak nie jest czasami łatwo sprostać wymaganiom wszystkich domowników:) Andi lubi zupy (zwykle jednak ich nie jadamy i Andi czasami wieczorem zakrada się do kuchni, żeby przyrządzić sobie gorący kubek, by spróbować choć namiastkę tego szczęścia, jakie daje zjedzenie kubka gorącej zupy:). Z kolei jak się okazało dzisiaj, Grzesiek nie przepada za zupą. Za to uwielbia ryż, który, jak przyznaje, mógłby jeść pod każdą postacią! Ja baaardzo lubię frytki, ale Grzesiek już nie:) Chyba jedynie Ala nie ma swoich preferencji (albo po prostu ich nie ujawnia, nie chcą urazić nikogo:) i może zjeść wszystko co zostanie podane.
Ale za to chyba wszyscy z nas uwielbiają desery:) Czasem sobie dogadzamy, przygotowując naleśniki, (raz nawet przygotowaliśmy je z mrożonymi truskawkami:) placuczki z jabłkami, polewą i ananasami, czy inne słodkości:):):)
Każdy z nas pozwala sobie również na słodkie chwile zapomnienia i zje dobrą czekoladę, ciasteczko, czy nawet loda!

Co do innych posiłków, to tu panuje duża dowolność i każdy poluje na te produkty, które lubi:) Jedynym problem jest...chleb! W Danii ciężko jest znaleźć dobre pieczywo (chyba, że w akcie desperacji bylibyśmy w stanie zapłacić za niego 10-20 zł!!!:). Początkowo jedliśmy chleb tostowy (w postaci tostów lub 'na zimno'. Jednak już się nam on przejadł i przerzuciliśmy się na mrożone bułeczki, które po wyjęciu z piekarnika są naprawdę bardzo dobre! Ale i tak nic nie zastąpi nam dobrego chleba z Polski:)

No i do tego należy dodać jeszcze owoce:) Mimo, że bywają droższe niż u nas, to jednak również i ich nie brakuje na naszym talerzu:) A poza tym sok lub cola i jest świetnie!


Podsumowując - naprawdę jest nam tu dobrze:)
Jedzenie to podstawa, jak mówią niektórzy. Potem jednak pozostają inne czynności, które mogą nam zapewnić siłę i dobre samopoczucie:) Ale to już wątek nowej opowieści...:)

Znowu w Aalborg:)

Już od ponad tygodnia:)
Wróciliśmy tuż przed Sylwestrem.
Droga Warszawa - Malmo - Kopenhaga - Aalborg.
Prawie jak z reklamy lakieru do włosów (a fryzura wciąż ta sama:)
Sylwester spędzony spokojnie, pogodnie i wystrzałowo.
O północy rowerem nad most.
Cudowne, kolorowe fajerwerki.
Kończenie projektu i pierwsze egzaminy.
Jutro wspaniale brzmiące słowo 'submission' na AAU.
Urodziny Andiego.
Kurczak, a na deser naleśniki z owocami i polewą.
Ciekawe, ale i pracowite dni.
Dobranoc...

pakowanie...:)

Do Domu, do Domu, do Domu...!!!:)

Walizki już prawie zapięte na ostatni guzik! Za kilka chwil wyruszamy! Kierunek - Warszawa!

Dzisiaj/wczoraj byliśmy u naszego przyjaciela z Iranu, Kamala:) Zostaliśmy zaproszeni na pyszny obiad :) Palce lizać, wszystko było bardzo smaczne! Byliśmy pod wrażeniem, że jedna osoba może sobie poradzić z przygotowaniem tylu rzeczy!:) I to mając do dyspozycji dwa palniki!:P
Przy okazji rozwiązywaliśmy różne ciekawe łamigłówki i zagadki. To był bardzo sympatyczny wieczór:)

Albo Aalborg już wie, albo mamy szczęście - miasto żegnało nas dzisiaj przepięknym słońcem!:) Pogoda w sam raz na zakupy:P Oczywiście prezentów:) Udało nam się kupić kilka bardzo ładnych rzeczy:)

PS Do zobaczenia wkrótce "nasze" Aalborg!:)

Małymi kroczkami... wielkie odliczanie

Na ostatniej mszy w niedzielę, tuż przy ołtarzu, wisiał wieniec z czterema świecami...Trzy z nich były zapalone... Ten widok znowu przypomniał mi o tym, jak ważną rzeczą w naszym życiu jest czekanie na coś i wielkie odliczanie... Niepewność tego co będzie, ale i podekscytowanie tym, że już niedługo nastąpi ważna dla nas chwila! Bo czekając, prawie zawsze spodziewamy się czegoś dobrego, czegoś, co zmieni wszystko na lepsze:) Od 'jutra'...
Kiedy w kościele zapłonie czwarta świeca, my już będziemy w Polsce... Razem z naszymi najbliższymi... Jedni wcześniej, inni trochę później:)
Od kilku 'ładnych' dni Andrzej robi wielkie odliczanie związane z oddaniem projektu:) Magiczny dzień, w którym wszystko się zmieni (i wreszcie będzie można odpocząć po ciężkiej pracy:), to czwartek! Będzie to prawdopodobnie magiczny dzień również dla Grześka:) My z Alą na rozstrzygnięcie czekamy do początku stycznia (ba, w 2009 roku, na który już teraz wszyscy czekamy!:).
Ala sprawdza czasem na stronie internetowej klubu, do którego chodzi na fitness, czy będzie mogła danego dnia wejść na zajęcia (czy będzie wolne miejsce, czy kolejka się przesunie...:) My z Andrzejem czekamy na najbliższy czwartek, gdy po raz ostatni w tym roku pójdziemy na zajęcia salsy:)
Ja czekam właśnie na spotkanie z naszym supervisorem... Na ocenę tego, co dotychczas udało nam się napisać i na dalsze wytyczne:)
Czekamy na ładną pogodę, na słońce, na obiad, który ktoś ma przyrządzić...

Dużo tego czekania...:)
Czekanie jest dobre, bo daje nam czas na przygotowanie się do czegoś, co ma nastąpić...
Ale czekanie zabiera nam również sporo czasu... Czy zostaje nam jeszcze czas na myślenie o tym, co jest teraz...?

W tej właśnie chwili myślę o tym, że dokonuję nowego wpisu na naszym blogu... Nie czekam! Cieszę się tą chwilą (chwilo trwaj!:)
Ale już za chwilę będę czekać na to, czy wiadomość 'została pomyślnie opublikowana na blogu':)

PS Wszystkim czekającym na coś życzę dużo uśmiechu:) I radości z tego, co jest teraz!